Hoe komt het toch dat menigeen zo enthousiast is over kleinschalig wonen voor mensen met dementie, terwijl degenen die het uit moeten voeren – de verzorgenden – daar nog wel eens enige bedenkingen bij hebben. Waarom heeft “basiszorg” zo’n bedenkelijke reputatie en wat is het verschil tussen ingewikkelde en complexe zorg?

Op vrolijke en optimistische wijze beschrijft Gerke de Boer (1953) de dagelijkse beroepspraktijk van verzorgenden, hun twijfels en hun toewijding. Over alsmaar persevererende bewoners, de griep als kwelgeest, pestprotocollen, tobbende familieleden en de vraag wie er de baas moet zijn in het verpleeghuis, Daarbij worden pijnlijke keuzes door De Boer niet geschuwd: liever vijf verzorgenden dan twee fysiotherapeuten en een geestelijk verzorger...

Maar ook andere thema’s passeren de revue: hoe onderscheid je mishandelen van raak handelen en hoe leer je dit beroep? “Zwaargewond” is geschreven voor alle verzorgenden die het wonen voor mensen met dementie (al of niet kleinschalig) vorm moeten geven. Daarnaast is het verplichte kost voor iedereen die verder in het verpleeghuis (PG) werkt met interesse voor familieparticipatie, didactiek en – bovenal – voor mensen die lijden aan een dodelijke hersenziekte.