Ha goeie Gerke,

Ben volop bezig met de opleiding verzorgende-IG.
Vorig jaar hebben ik jou bij de Lijwiekstee in Noordbroek ontmoet.
Inmiddels moet ik een voortgangsverslag maken met daarin de visie van de Lijwiekstee.
Dan moet ik even weer Googlen en lees weer met BIG-SMILE, dat de boerderij vanuit de visie van Gerke de Boer zorg verleend.
En inmiddels een uur verder en besef me dat het een doel van mij moet zijn om zo nu en dan ff op je site te lezen.
Waarom? Om mijzelf ervan bewust te blijven dat ik zorg wil geven die bij mij past en dat je als verzorgende ook soms met je ziel onder de arm loopt omdat je geen oplossingen meer kunt bedenken die bij een dergelijke zorgvrager zou moeten passen.
en niet te vergeten dat je het als verzorgende ook wel eens even niet meer het geduld hebt. en dan lees ik..............even tien minuten over iets heel anders praten. Jajaj.......daar moet ik me bewust van blijven.
Ik deel je mening dat zorgen met voor en over moeilijk kan zijn. maar ook een uitdaging.
Hoop dat we weer eens een Workshop van je mogen krijgen. Door het lezen van je boek en je woorden tijdens de workshop heb ik het idee dat je weer creatief gevoed wordt om op een andere manier de zorg te kunnen geven.
Gr. Sonja


Beste Gerke,

Alledrie je boeken in één keer uitgelezen! Genoten! Zo herkenbaar, echt, warm, lachen, heerlijk!
Ik ben 53 jaar en sinds 13 jaar werkzaam in de zorg voor mensen met dementie in een verzorgingshuis. Daarvoor was ik secretaresse en moeder en inmiddels ben ik ook (gast)voorganger in vrijzinnige geloofsgemeenschappen, na een studie HBO theologie. Men mag dus van mij verwachten dat ik mensen letterlijk en figuurlijk uit de stront kan halen. Ik houd van mijn werk en van 'mijn' mensen! De levensverhalen van mensen boeien mij zeer, in beide functies.
Ik doe nu vanuit de organisatie Wijdezorg, waar ik 32 uur per week werk, de opleiding GVP. Goede theorie gelukkig, maar ook wel weer veel gezwets. Jouw boek werd ook even genoemd in het kader van 'wonen met dementie' en de juf had een kopietje gemaakt van een stuk tekst, wat ik, na lezen, ervaren heb als een frisse duik tijdens een snikhete dag. Ik bestelde er één en wilde toen ook de andere boeken lezen.
Nu ik de boeken gelezen heb, heb ik ze met een briefje bij mijn locatiemanager neergelegd: 'verplicht lezen, daarna gaan we erover in gesprek' (hij kent me en hij heeft godzijdank gevoel voor humor)Ik ga er dus sowieso vanuit dat je meer van Wijdezorg zult horen, als ik iets in mijn kop heb....
Nou weet je volgens mij best wel dat je goed bezig bent, maar ik ga ook nog even zeuren. Mocht er een herdruk komen, (laat) dan nog even de correctie over de grammatica gaan: de d's t's en dt's kloppen niet erg, vooral in 'Zwaargewond'. En als je zeurt moet je ook actief meewerken: vraag maar hoor!
Nu geen gezeur meer maar aan 't werk. Er is bij ons nog veel te doen omtrent 'wonen met dementie', 'zorgverlenen is een relatie aangaan' ( Yesss!) en 'het belang van het levensverhaal'.
Dank voor wat je me gegeven hebt!
Hartelijke groet,
Maya Walburg
Alphen aan den Rijn


Hallo Gerke de Boer,

Vanuit onze leidinggevende kregen we de mogelijkheid om je boek zo-doen-we-dat-hier te lezen. Wat een geweldig boek! Zo herkenbaar! Fijn dat het met zoveel humor en toch realistisch geschreven is. Ik ben nu werkzaam op een kleinschalige woongroep voor mensen met dementie als leerling verpleegkundige. Het is fijn om op deze manier "gevoed" te worden in mijn werk. Ik zal dan ook iedereen bij ons op de werkvloer aanraden het boek te lezen!

Met vriendelijke groet,
Kim Ramaekers


Hoi Gerke,
Ongeveer 10 jaar geleden hebben we teambuilding van jou gehad op de Veenhoop, ik was toen net gediplomeerd en heb hier toen ook van genoten. In 2012 heb ik de e-learning gedaan waarbij we het boek kregen: zo doen we dat hier, heb hier weer van genoten. Heb na deze cursus ook gelijk je andere 2 boeken aangeschaft.Helemaal te gek, vraag me nu ook af of je nog meer boeken gaat schrijven?

Antje de Boer


Pas het boek "Het demente brein" gelezen en nu mag ik ook de e-learning" U woont nu hier" volgen op mijn werk. Wat een verademing dat iemand meer naar de persoon en zijn gewoontes kijkt dan naar de ziekte. Ik heb genoten van de start presentatie. Ik heb ooit eens gezegd dat we de zorgdossiers wel prima in orde mogen hebben maar weten we nog wel werkelijk hoe het met onze bewoners gaat en wat zij fijn vinden, waar zij behoefte aan hebben. Echt, dit zet mij in ieder geval weer eens goed aan het denken. Nancy Overhaal


Hey Gerke,

Bij toeval kwam ik op facebook een link tegen die verwees naar het boek "Het demente brein", welke je samen met Anneke van der Plaats hebt geschreven. Eerlijk gezegd....ik heb nog nooit geweten dat jij een boek hebt geschreven en moet met schaamte bekennen dat ik ze dus ook niet gelezen heb. Nog niet...want ik heb ze meteen alle vier besteld en kijk er naar uit om er mee te beginnen. Ik heb de eer gehad met je te mogen werken. Omdat ik die bewoner wel de 6 borrels zou geven die hij al zijn leven lang dronk voor hij naar bed ging, ben ik destijds aangenomen door jou in Nieuw Toutenburg en ik ben je hier nog altijd dankbaar voor. Ik heb de tijd van mijn leven gehad daar en kijk met veel plezier terug op die gouden tijd. Je hebt me wel eens laten zweten met die moeilijke vragen van je, maar achteraf bekeken waren dit altijd vragen om me te laten nadenken over waarom je op een bepaalde manier handelt en wat dit met een bewoner doet. Ik heb veel van je geleerd en wil je hier nogmaals voor bedanken. Groetjes Maaike van Slooten-Boersma


Goedemiddag Gerke

Even een berichtje van een E learning cursist uit Warmenhuizen!
Ik was donderdag bij een Mevr. aan het ( huishoudelijk) werk, en las daar een heel mooi stukje wat zij van de scheurkalender had afgehaald. Ik werd er zelf door geroerd, dus mail ik het even.

Woorden zijn gereedschap, ( Ludwig Wittgenstein)
In dementie verandert het spreken in een vergeefs rondtasten naar het juiste gereedschap,
alsof men moet proberen met een schroevendraaier een spijker in te slaan.
Het kán wel, maar het is eindeloos vermoeiend.
Dementie is zware geestelijke arbeid.
Het hartverscheurende is het eindeloze pogen om met behulp van falend gereedschap die onduidelijke opdracht uit te voeren die moet leiden tot datgene wat men onherroepelijk kwijt is: overzicht!

is ingezonden door verpleeghuisarts Bert Keizer

Gerke, ik doe de cursus met veel plezier en leer elke dag, krijg veel meer inzicht en ben nu al veel geduldiger met de cliënten omdat ik nu beter snap hoe het demente brein werkt!
Ik ben er nog lang niet, maar doe m,n best om hetgene ik lees en leer in de praktijk toe te passen.

Dank hiervoor, Astrid Groot


Beste Gerke, ik kwam per abuis op jouw site terecht en heb doorgezocht naar je boeken. Ik vind het fijn dat er ook alsmaar meer aandacht is vanuit de maatschappij voor degenen die hun roeping in individuele gezondheidszorg hebben gevonden. Initiatieven zoals de jouw zijn een welkome ondersteuning bij een verzorgende opleiding

Annemieke de Vries